Her toplumun yapısı, ırk, milliyet, din, mezhep, üretim biçimi, mülkiyet yapısı, teknoloji, ekonomik düzey, eğitim ve kültür ile, bütün bu teknolojik ve ideolojik etkileşimlerin kesiştiği ve somutlaştığı siyasal rejimle belirlenir.
Dolayısıyla, bir toplumun yapısı, onun siyasal rejimi, dini, mezhebi, ırkı, milliyeti, kullandığı üretim biçimini, üretim biçimi belirleyen mülkiyet yapısı ve/veya kullanılan teknoloji değiştiğinde değişir ve yeni bir nitelik kazanır. Bu değişim, kimi zamanlar, devletler/toplumlar arasındaki bölüşüm savaşlarının sonuçlarına göre belirlenir. Kimi zaman da bu değişmeler, o toplumu sömüren daha güçlü ülkeler yani emperyalistler tarafından da dikte edilir.
İç dinamikleriyle gelişemeyen bazı ülkeler haritadan silinir, bazı ülkeler harita üzerinde, sınırları cetvellerle çizilerek yaratılır, bazı ülkeler de sıcak ya da soğuk bağımsızlık savaşlarını kaybeder, kendilerini sömürenlerin uydusu olurlar. Ama elbette, siyaset ve siyasal iktidar, belli zamanlarda, belli koşullar altında, örneğin savaş ve devrim zamanlarında doğrudan belirleyici de olabilir.
Orta Asya steplerinden yola çıkan bizler… Yolda din değişmeleri yaşadık, Yakındoğu’da göçebelikten yerleşik kültüre geçtik, Anadolu’da ve Rumeli’de dünya egemeni bir imparatorluk kurduk. Sonra, teknolojik gelişmeleri izleyemediğimiz için, bu egemenliklerimizi başka ülkelere kaptırdık. Sonunda devletimiz yıkılmış, işgal edilmiş, çökertilmiş ve nihayet bir Bağımsızlık Savaşı ile bugünkü Türkiye’yi meydana getirmişiz.
Yine bu topraklar, Tarım Dönemi’nde kalmış, sömürülmüş, yenilmiş, yıkılmış bir devletin kalıntılarının, Mustafa Kemal Atatürk’ün kurduğu Cumhuriyet ve gerçekleştirdiği devrimler sayesinde, 15 yılda, insanlığın dört yüz yılda gerçekleştirdiği Endüstri Dönemi’ne sıçratılması gibi mucizevi bir dönüşümü de yaşamıştır.
Elbette böyle bir toplumbilimsel, ekonomik, tarihsel ve siyasal “sıçrama” sorunsuz olamazdı. Nitekim, teknoloji-ideoloji çelişkisi, siyasete de yansıyarak, yeni Cumhuriyetin, “Demokratik, Laik ve Sosyal Hukuk Devleti”ne dönüşmesi konusunda pek çok sorun ve engelle karşılaşmasına yol açtı. Sonuçta toplum, tam çağdaş bir “Demokratik, Laik ve Sosyal Hukuk Devleti”ne dönüşmek üzere kritik bir eşiğe ulaşmışken…
Bu değerleri temsil ettiğini iddia ederek seçmenlerin bazılarını ikna eden ama esas olarak tarikat ve cemaatlerin gönlünü fethetmiş olan bir parti ve lider iktidara geldi. Bu iddia, 2001 yılı esas alınarak incelenmeli…
Erdoğan/AK Parti iktidarı, toplumun bütün özgürlükçü, eşitlikçi, bağımsızlıkçı, demokratik, laik, sosyal devlet ve hukuk devleti birikimlerini kelimenin tam anlamıyla evrime uğrattı. Her şey allak bullak oldu. Kavram kargaşaları içinde debelenir hale geldik.
Bunun için önce, karşısındaki bütün resmi ve özel, toplumsal, siyasal, ekonomik, ideolojik, demokratik cumhuriyetçi birikimleri ve örgütlenmeler etkisizleştirildi. Fakat toplumun özgürlükçü, bağımsızlıkçı, eşitlikçi, demokratik, laik ve sosyal hukuk devleti birikimi, iktidarın bu birikimi yok sayan bütün bu dönüştürme çabalarına karşı direndi ve direnmeye devam ediyor.
Tam bu noktada, Türkiye’nin özgürlükçü, bağımsızlıkçı, eşitlikçi, demokratik, laik ve sosyal hukuk devleti birikiminden rahatsız olan emperyalistler bir şeyler yapmak için yine harekete geçti. Ülke, emperyalizmin saldırıları ile yerlerinden yurtlarından göçe zorlanan felaketzedelerin sığınağı haline getirildi.
İşte iktidar şimdi toplam nüfus içinde kritik bir orana erişen bu felaketzede sığınmacıların varlığını, çeşitli yöntemlerle kullanmaya çalışıyor. Kimileri buna daha romantik bakarak “ Bu iş AK Parti işi değil, devlet politikası” derken kimileri de bu işe “sessiz istila” gözüyle bakıyor.
Tarih, toplum ve siyaset böyle hataları affetmez! 3 Kasım 2002 seçimleri herkese ibret olmalı…
Sevgiyle kalın…